vrijdag 14 november 2014

0

Iedereen leest voor aan iedereen

Van 22 tot 30 november is er in Vlaanderen weer Voorleesweek.
Samen met Stichting Lezen sporen scholen en bibliotheken iedereen aan om te blijven voorlezen. Omdat voorlezen de taalontwikkeling en de fantasie stimuleert. Omdat voorlezen nieuwe werelden opent. Omdat voorlezen goed is voor de ontwikkeling van  de emotionele intelligente.
Je kan altijd blijven voorlezen. Niet alleen bij jonge kinderen, maar ook bij kinderen die zelf al lezen.
Volwassenen genieten trouwens net zo hard van mooie woorden. Voor ouderen is voorgelezen worden zelfs vaak de enige toegang tot verhalen. Ze bieden gespreksstof en brengen het verleden even dichterbij.

De bibliotheek geeft alvast het goede voorbeeld.
Op vrijdag 28 november lezen de leerlingen van het vijfde leerjaar van basisschool SPWe basis in de bibliotheek voor aan hun grootouders.
De leerlingen kozen hun favoriete kinderboek uit het rek en laten opa en oma kennismaken met het verhaal.
Omdat je kan voorlezen van 0 tot 99 jaar!

Praktisch
Vrijdag 28 november van 13u30 tot 14u30
Kinderen lezen voor aan hun grootouders
Noodbib Ter Mote (Deken Jonckheerestraat 18)

Meer info?


0

Werf [4] : kaalslag










vrijdag 7 november 2014

0

Aanmeldproblemen op Mijn Bibliotheek?

Met de toepassing Mijn Bibliotheek beheer je al je bibliotheekactiviteiten online: materialen reserveren of verlengen, digitale databanken raadplegen, e-boeken lenen...

Je vindt de knop naar deze toepassing bovenaan rechts op het catalogusscherm van de bibliotheek (zoeken.wevelgem.bibliotheek.be).



Soms wil het aanmelden minder vlot verlopen. Daarom een overzichtje van de problemen die kunnen optreden én de oplossing.


Heb je nog geen account op Mijn Bibliotheek? 
En lukt het niet je te registreren om er eentje aan te maken?

- zorg ervoor dat je alle puntjes en streepjes van je rijksregisternummer weglaat!
- zorg ervoor dat je je geboortedatum schrijft volgens de formule XX/XX/XXXX (vergeet de schuine strepen niet!)
- om een of andere reden komt je geboortedatum niet overeen met deze in ons systeem: contacteer hiervoor de bibliotheek (056/433540 of bibliotheek@wevelgem.be)





Heb je reeds een account op Mijn Bibliotheek?
Maar lukt het niet om in te loggen?

- je gebruikt de verkeerde gebruikersnaam!
- en/of je gebruikt het verkeerde e-mailadres!
- je bent je paswoord vergeten (contacteer de bibliotheek om je paswoord te laten resetten: 056/433540 of bibliotheek@wevelgem.be)



woensdag 5 november 2014

0

Papier houdt stand

Apparaten om digitale boeken te lezen zijn goed zeven jaar oud. Ook de Wevelgemse bibliotheek biedt een fraai gamma e-boeken aan. Voor 5 euro kan je 3 titels lezen. Kijk hier hoe het werkt.

Toch blijft papier de boekenmarkt domineren. Sterker, de groei van de e-boekenmarkt is fors achteruitgegaan het laatste anderhalf jaar. Papieren boeken brengen ook nog steeds veel meer geld op dan digitale titels.

Waarom zijn lezers niet zo massaal op de digitale drager gesprongen als muziekliefhebbers de mp3 hebben omarmd? De website FatBrain nam eind september een enquête af van haar bezoekers. Waarom kozen ze voor papier? Dit zijn de resultaten [klik voor groter]:

vrijdag 24 oktober 2014

0

Voorstelling VWS-cahier Philip Hoorne

Na Lionel Deflo, Hedwig Verlinde en Willy Coolsaet is Philip Hoorne de vierde Wevelgemnaar die een cahier krijgt van de Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers. Nummer 282 in de reeks, om precies te zijn. En misschien wel het voorlaatste VWS-nummer: met de nieuwe Vlaamse regering hangen de subsidies aan een zijden draadje.

Getreurd werd er echter niet vorige week vrijdag, toen het hagelwitte boekje onder de doopvont werd gehouden in de bibliotheek. Lobke Maes, schepen van cultuur, kondigde aan dat de gemeente Wevelgem literair talent zal blijven ondersteunen en prees terloops de noodbibliotheek, én het bibteam "dat van de nood een deugd had weten te maken".

De flamboyante voordrachtskunstenares Tine Moniek, docente Woord in Menen, las daarna een handvol gedichten voor, om in de stemming te komen. Enigszins geplaagd door microfoon-feedback, maar dat soort dingen gebeuren als je live gaat.


Toen kwam de hoofdmoot. Philip Hoorne werd een dik halfuur aan de tand gevoeld door Paul Rigolle -- schrijver, dichter en redactielid van De schaal van Digther en medewerker van het wielerweblog Geelzucht. Nadat de zaal, zeventig man sterk, minzaam door Paul werd begroet ("Dag, vrienden van de poëzie!"), kon de babbel beginnen.

Of de gefêteerde dichter blij was met het cahier? "Zeker," zei Philip. "Zo'n monografie heeft altijd iets engs, alsof je half wordt opgebaard. Daar voelde ik me met mijn 49 jaar nog te jong voor. Maar toen de redactie te kennen gaf dat ze met opzet nog actieve schrijvers met een cahier bedacht, zodat VWS geen Dead Poets Society werd, heb ik toegehapt."

Bleek dat hij er ook niet de man naar is om terug te blikken. Nostalgie is hem vreemd. "Mijn bundels neem ik ook alleen nog maar uit de kast als ik het land intrek om voor te lezen." Hoewel, het kwam toch tot enig getouwtrek nadat Philip een indrukwekkende bibliografie met alle Hoorne-knipsels aan de tekst van Paul wilde toevoegen. Maar een VWS-cahier heeft een strikt format, weet je wel.


Tien jaar, vijf dichtbundels, één verhalenboek en een stuk of wat bloemlezingen lang timmert Philip Hoorne al aan de weg als schrijver. Hij werd ontdekt door niemand minder dan Gerrit Komrij. Zijn debuut werd als eerste opgenomen in diens Sandwich-reeks bij Uitgeverij 521.

Waar die eerste bundel Inbreng nihil nog serene gedichten bracht onder invloed van, onder meer, Rutger Kopland, vond Philip gaandeweg een eigen geluid, met als voorlopig hoogtepunt Het is fijn om van pluche te zijn. 'Hoorniaans' staat nog net niet in de Van Dale, maar het moet iets betekenen als: tragikomisch, grimmig-grappig-grillig, gelardeerd met voldoende zelfspot.

De thema's zijn al die jaren gebleven: bevreemding, erfelijkheid, voortplanting, geboorte en dood, schijn versus werkelijkheid. "Poëzie is geen synoniem voor lieflijkheid," onderstreepte Philip. "En er mag ook al eens gelachen worden. Die gedichten zijn dankbaar tijdens voorleesavonden. Ze gaan er vlot in, en dat is nodig, want al te complexe poëzie werkt niet op een podium. Zesentwintig letters die je kunnen doen lachen: wonderlijk toch?"

Zijn gevoel voor taal ontwikkelde Philip in de eerste plaats via docenten Nederlands die hem de juiste dingen te lezen gaven. Nederlandse bladen, zoals de Groene Amsterdammer, de Haagse Post en Vrij Nederland. En Humo, natuurlijk. Al leest hij het blad nauwelijks nog. "Te veel commerciële bagger, naar mijn smaak. En een saai huis vol gevestigde waarden. Grunberg, Brusselmans -- een progressief blad zou met nieuwe namen komen."

Hoorne werd Knack-mens, ging zelfs op uitnodiging van Karl van den Broeck schrijven voor Knack. Poëzie-recensies. Hoorne had zich een stevige reputatie online opgebouwd als oprichter en drijvende kracht achter het recensieweblog Poëzierapport en nu kon hij zijn grote liefde belijden voor een publiek van een paar honderdduizend lezers.

"Semi-jolige stukjes in een voor de rest stijfdeftig tijdschrift," aldus Philip, niet zonder trots. "Ik nam de dichters die mij lagen, Bart van der Straeten deed zijn ding. Dat werkte prima. Maar ik ben er nu klaar mee. Ik mis het niet. Dat ik cassant uit de hoek kon komen klopt, maar in die zes of zeven jaar heb ik hoop en al vijf bundels negatief besproken. Waaronder, toegegeven, eentje van Christine D'haen."


En dat voor dat "superbrave" en "superverlegen" kereltje van vroeger dat moeilijk omkon met de drukte in de klas en op de speelplaats. Philip: "Ik ben nog altijd graag alleen. Maar ik ben geen mensenhater. Ik heb mezelf weleens 'misantroop' genoemd, maar vooral omdat het zo'n mooi woord is. Ik ben een realist. In elke mens wonen er een heilige en een monster, ook in mij. Ik heb het geluk dat ik het monster in zijn hokje kan houden."

Muziek, het is genoegzaam bekend, helpt om de zeden te verzachten. Dus ook poëzie. Want poëzie leunt dichter aan bij muziek dan bij proza, moest Philip toegeven, jaren nadat hij het met gefronste wenkbrauwen in De glazende kiemcel had gelezen. Maar waar Vestdijk allicht de klassieke componisten in gedachten had, modelleert Philip zijn gedichten eerder naar tracks uit een rock-cd.

Elk gedicht staat bijvoorbeeld op zich. "Geen cycli waarin een thema wordt uitgemolken, geen herhaling, het is bám, erop of eronder." Geen motto's ook van Goethe of Rilke bij Hoorne, maar van Meredith Brooks en Lio. Popartiesten. De verzamelbundel heet Grootste Hits! en heeft een hoekbandje met 'Alle 55 goed', zoals verzamelelpees vroeger.


Mooi om te zien hoe Paul Rigolle het gesprek toch af en toe richting ernst wou sturen. Er zit een serieuze kant aan dit oeuvre, dat gedichten over pedofilie bevat, en waar een vroedvrouw in figureert die geen kinderen kan krijgen. Wachten is het hele leven heet het VWS-cahier niet toevallig, naar de titel van een wel heel illusieloos vers. Maar Philip counterde snel met een nieuwe bundel die alweer in de steigers staat. Werktitel? Kaas treft geen schuld tot het tegendeel bewezen is.

Daarna nam de dichter plaats achter het spreekgestoelte om enkele gedichten en een stukje uit Het vlees is haar voor te lezen. Een tafelspringer zal Philip nooit worden, maar hij is gegroeid als performer. Tussen de verzen was er plaats voor wat duiding uit de losse pols. Over zijn treingedichten, over traumatische jeugdherinneringen in de sporthal, over een intrigerende man in het Kortrijkse Textielhuis. Dochter Febe nam ondertussen druk foto's met de smartphone.


Afsluiten deed 'onze' Koen D'haene, hoofdredacteur van VWS én klasmakker van de dichter in de jaren zeventig. Roger Verkarre kwam ter sprake, de Torhoutse priester-dichter die Philip mede zou vormen en die in 2011 zijn eigen cahier kreeg, deels op voorspraak van Philip.

Napraten kon tijdens de receptie die door het gemeentebestuur werd aangeboden. Onder de genodigden herkenden we onder andere Lionel Deflo, Marc Desmet, Alain Delmotte, Jan Vanmeenen en Philippe Cailliau.

donderdag 23 oktober 2014

0

De biecht van Rik Vanwalleghem


Op donderdag 27 november organiseren bibliotheek en cultuurcentrum Wevelgem een bijzondere gespreksavond met Rik Vanwalleghem.
Rik is bij het grote publiek gekend als wielerjournalist en directeur van het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde. Vorige zomer verraste hij met zijn spraakmakend romandebuut ‘Op drift’.
Wie Rik tijdens zijn jeugdjaren in Wevelgem kende, herinnert zich een speelse rebel die graag tegen heilige huisjes schopte. Binnenkort ruilt Rik het ouderlijk huis in de Roterijstraat voor een woning aan de Brugse Reien. ‘Ik heb eigenlijk nooit problemen gehad om iets achter mij te laten’, zegt hij.

Wonderjaren in Wevelgem

Rik werd in 1952 geboren en groeide op in de Roterijstraat, in het huis waar hij vele jaren later weer kwam wonen. ‘De straat en de buurt leken toen helemaal niet op wat ze nu zijn. De straat liep dood en er was veel open ruimte. En alles rook er naar vlas: er was een zwingelkot, een vlasschuur, een roterij. Samen met mijn zussen, neven en nichtjes speelde ik tussen de hooimijten en de vlaskapelletjes en joegen we op kikkers rond de Perremeersbeek. Ik herinner me nog de altijd op de loer liggende boerin Madeleine die ons geregeld op haar crèmekleurige fiets achterna zat toen we weer in haar weide hadden gespeeld.’
Rik hield er een vreemde hobby op na. ‘In mijn slaapkamer kweekte ik spinnen, die webben maakten in het raamkozijn. Zeer mooie exemplaren, peergroen, wijnrood… Ik voedde ze met vliegen en paardenmuggen.’

Rik liep school in het Sint-Pauluscollege dat toen nog maar net was opgericht in dat hallucinante Joegoslavische paviljoen. Hij had er les van iconische leerkrachten als Roger Duhamel, Norbert Moreel en Rudy ‘Tarzan’ Verschoore. ‘Hilarisch waren de lessen seksuele opvoeding van de priester-leraar Georges Dujardin,’ lacht hij.
Rik was ook actief in de plaatselijke chirojeugd. ‘Het waren boeiende tijden. Midden de jaren ’60: we hadden lang haar (tot net over onze oren!) en we droegen jeansbroeken die we onderdompelden in bleekwater. We kwamen in verzet tegen alles wat naar gezag rook. Het was verboden om te verbieden. Ik werd ook leider in de chiro, maar dat duurde maar vijf weken. Ik wou geen uniform dragen en zonder mocht niet van de toenmalige proost. Maar je kon na de chiro toch niet met korte broek in de jeugdclub verschijnen? Zo geraak je toch niet aan een lief? En als ik na de chiro eerst naar huis ging, mocht ik van mijn ouders het huis niet meer uit…’

Rik beleefde zijn wonderjaren. ‘Alles was vrijheid - blijheid. We richtten onze eigen heiligdommen in: het Zwingelkot in de Nieuwstraat en Den Gouden Os in de Lode de Boningestraat. In Jeugdclub Ten Goudberge was ik met enkele vrienden DJ Piete Kantropus. Ik had een mooie platencollectie die helaas in de vlammen opging tijdens een grote brand in het jeugdhuis.’

Acteur in 'Thuis'

Na zijn humaniora in het Sint-Jozefscollege in Kortrijk, wou Rik theater studeren aan het Brusselse RITCS. ‘Daar had mijn vader geen oren naar. Mijn jongste zus had al een artiest in de familie gebracht en hij wou er niet nog één. Ik trok naar de Kulak om Germaanse filologie te studeren, maar die studie viel me erg tegen. Het volgende academiejaar schreef ik me in aan de Gentse universiteit. Ik zou bioloog worden’.

Dat diploma leidde hem naar een verplichte job bij de Rijksdienst voor Monumenten en Landschapszorg. ‘Ik moest landschappen inventariseren en regelmatig moest ik rapporten voorstellen aan een selectiecommissie. In een rapport schreef ik eens dat er bij een vijver bestaande vogels als de grote trap en de kleine trap broedden. Ik voegde er de roltrap aan toe… Ik kreeg er geen opmerking over en toen wist ik het heel zeker: geen kat die mijn rapporten las.’

Na een nachtje stappen reed Rik met een vriend halsoverkop naar het jazzfestival in Montreux. Terug thuis las hij een vacature in een krant die hem naar een baan als journalist bij de Vlaamse Uitgeversmaatschappij leidde. Hij versloeg er eerst volleybal en zwemmen, maar al snel kwam hij terecht bij het wielrennen. ‘Het is met voorsprong de rijkste sport om over te schrijven. Feit en fictie, goed en kwaad: het ligt er allemaal zo dicht bij elkaar. Ik versloeg alle wedstrijden en leefde vele jaren een nomadenbestaan tijdens de Ronde van Frankrijk. Maar ik versloeg ook Paris-Dakar en dat was qua avontuur minstens even sterk. Later werd ik hoofdredacteur van Het Nieuwsblad en pr-verantwoordelijke van de Domo-wielerploeg, maar uiteindelijk kwam ik toch snel weer bij mijn grote passie terecht. Ik schreef liever over de sport en werd medewerker en columnist bij De Standaard’.

Het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde was op sterven na dood toen Rik er zijn schouders onder zette. ‘Het duurde tien jaar om het museum op de kaart te zetten. Maar nu draait het op volle toeren. Voor mij is het thuiskomen. De journalistiek en de krantenredactie waren hard werk. Ik voelde me steeds meer manager en dat was niet echt wat ik wou. Het Centrum is een beetje als de jeugdclub of het Zwingelkot, maar dan op professionele basis. Ik kan er mijn eigen ding doen. Elk jaar organiseer ik op de vooravond van het klassieke wegseizoen de Nacht van de Flandrien. Die avond, als ik spreek met renners en organisatoren en al eens grappen en grollen met hen uithaal, voel ik me thuis als een vis in het water. Dan kom ik dicht bij mijn eerste liefde: het podium. Want acteur in Thuis: dat was ik nu echt graag geweest!’

Praktisch

De biecht van Rik Vanwalleghem
Mieke Dumont (WTV / Focus) is gastvrouw en spreekt over de jeugdjaren, het journalistenleven, de wielerfascinatie, het romandebuut en de schrijfplannen van Vanwalleghem. Onverwachte en verrassende gasten voegen zich in het gesprek. Rik gaat te biecht maar betreedt ook zelf de preekstoel.
Een gespreksavond met pit én met muziek!

Donderdag 27 november 2014
Om 20u.15
OC- De Stekke Moorsele
Inkomprijs: 10 euro

Rik Vanwalleghem over zijn prozadebuut 'Op drift'.

Boeken van Rik Vanwalleghem in de bibliotheek.



woensdag 15 oktober 2014

0

Het Grote Verwendag-Fotoverslag 2014!

Het concept van de Verwendag bestaat uit drie ingrediënten.
1. We kleden de bibliotheek feestelijk aan.


2. We rollen de rode loper uit voor jou, de lener.


3. En we trakteren je op een druk programma.


Op de eerste verdieping kreeg iedereen koffie en gebak.


Meteen gelegenheid om de non-fictie-afdeling opnieuw te leren kennen. 
En onze immer actuele boekentafels.


In de nok van Ter Mote hadden we de Vertelhoek in oosterse sferen gedompeld.


Huisverteller Manu Stragier kwam in passend ornaat de Vertelclub op gang schieten.


De kindjes konden zijn verhaal wel smaken.


Na afloop kregen alle leden van de Vertelclub een bibliotheektas met snoepgoed.


Het mooist verklede kindje kreeg er nog eens een boekenbon bovenop!


Op het gelijkvloers konden de volwassen leners genieten van dansdemonstraties.


Tango, flamenco...

... en hedendaags geweld.


Rond het middaguur maakten we de uitslag van onze zoekwedstrijd bekend.
Welke boekentitel/cd/film hoorde bij welke bibmedewerker?


In het verlengde daarvan: de prijzencarousel.


Ondertussen bleven de normale bibliotheekdiensten verzekerd. 
Voor jong en oud...


... voor mens en dier. 


Ook in de filialen stond de koffietafel klaar.


De Verwendag is de aftrap van een hele Bibliotheekweek,
met nog veel meer activiteiten.


Zo krijgen we vrijdag dichter Philip Hoorne op bezoek.
Paul Rigolle schreef een VWS-cahier over Philip.



Klik hier voor het volledige fotoverslag, in groot formaat: