Lotte Debrouwere bezingt de vrolijke ellende van het ouderschap

Ze doet het in haar eentje, een kindje groot brengen. En daar schrijft Lotte Debrouwere uit Gullegem elke week een column over in Het Nieuwsblad. Zo vaak gelezen dat ze de verhaaltjes nu in een boek heeft gebundeld. Slaap kindje slaap verdomme, heet het. Een soms te eerlijke lofzang over het ouderschap. Herkenbaar voor alleenstaande ouders en alle ouders tout court.

Het boek wordt een lofzang op het ouderschap genoemd. Waarom een lofzang?
Omdat ik een ode wil brengen aan het alledaagse ouderschap. Hulde aan de gemiddelde ouder die er af en toe niets van bakt. Een hulde ook aan de alledaagse vrolijke ellende. Het 'getjool'. Het wordt omschreven als een 'te eerlijke lofzang'. Omdat ik misschien de dingen durf schrijven die je niet snel zegt als je kinderen hebt. Daarom ook de titel van het boek: 'slaap kindje slaap verdomme'. Ik moest echt strijden voor die vloek. Het is misschien hard, maar als je kind niet slaapt in het diepst van de nacht, dan lopen er buiten geen prachtige schaapjes. Dan zeg je niet lieflijk 'slaap kindje slaap'. Dan vloek je ook. Maar altijd, altijd zit de humor er ergens in. Omdat je er maar beter kan om lachen.

Wat is het verschil tussen een alleenstaande moeder en een moeder met vader?
Het zit hem in kleine en grote dingen. De vrijheid. Dat je niet even naar de bakker kan zonder je kind mee te nemen. Of een uurtje kan gaan lopen. Dan heb je direct een thuiswacht nodig. En je kan ook nooit in het holst van de nacht met een huilend kind aan je partner vragen 'liefje, sta jij eens op'. Heb je een partner, dan kan je er altijd wel ergens op rekenen. Dan verdeel je de last. Een kind is lastig. Het alleen opvoeden is dubbel zo lastig. Je bent ook de good cop en bad cop ineen. En je kan beslissingen over je kindje nooit aftoetsen. Je moet ze in je eentje nemen.

Wil je een rolmodel zijn voor andere alleenstaande moeders?
Geen rolmodel. Wel iemand die hen een hart onder de riem steekt. Onder het motto 'hier is het ook niet zo simpel'. Maar ik hoor van veel ouders en zelfs opa's en oma's dat ze zich er in herkennen. Ook al zijn ze met twee. Ook met twee kan het soms vrolijke ellende zijn natuurlijk.
Ik hoor vaak dat het herkenbaar, grappig en eerlijk is. Wel, als ik mensen daardoor een glimlach kan bezorgen, dan ben ik al blij.

Wat is een vikingdochter eigenlijk?
Die naam wordt gebruikt voor donorkindjes die verwekt zijn met Deens sperma. In ons land is er een tekort aan spermadonoren, dus doen Belgische ziekenhuizen beroep op Deens sperma. Daar is sperma doneren geen zo'n taboe. Mijn dochter heeft ook een mooie Scandinavische look. Blauwe ogen, bijna wit haar.

Verschenen alle columns uit het boek eerder in de krant ‘Het Nieuwsblad’?
Neen. Er zijn een 20-tal nieuwe columns. De meest tedere en ontroerende zijn er bij gevoegd. De meest literaire misschien. Omdat zij meer pasten in de intimiteit van een boek, dan in een krant. In een boek blijven ze ook langer bestaan. Een krant is vluchtiger.

Hoe duikt de inspiratie op voor een nieuwe column? Altijd uit het leven van de dag geplukt?
Zeer makkelijk. Ik moet nog maar naar de supermarkt gaan bijvoorbeeld. Gaat ze daar als een schildpad op haar rug kronkelen omdat ze geen zak chips krijgt. Gisteren stak ze nog de chocopot in de wasmachine en vorige week zette ze letterlijk een paard in de gang. Een plastic paard, voor alle duidelijkheid. En deze ochtend riep ze dat ze 'een kindje had gemaakt'. Dat vond ik nogal vroeg, ze is amper drie. Bleek dat ze een kind van pareltjes had gemaakt. Kortom, er is altijd en overal inspiratie.

Zijn er ook andere thema’s die opduiken, waar je over wil schrijven?
Absoluut. Door het boek heen, passeert ook de dood. Of het kleine, grote verdriet. Over een meisje dat een zeepaard in haar hoofd heeft. Een hersentumor die lijkt op een zeepaardje. Of over Oude Clara, die zegt dat mensen te kort leven en te lang sterven. Of over een mooi, overleden liefje, die alleen op het kerkhof ligt, terwijl hij daar niet zou moeten liggen. Maar altijd ligt er over de koude woorden een warm deken van liefde.

Hoe belangrijk is de lokale context? Zijn je columns herkenbaar Gullegems / Wevelgems?
Ja, er zit er eentje bij die gewoon volledig over het dorp gaat. En er komen ook mensen in voor die in Gullegem en Wevelgem wonen. Soms schrijf ik niet mals zoals 'waar flatgebouwen als kankergezwellen het laatste groen doen verdwijnen'. Dat gaat ook over ons dorp, waar ik soms hoop dat ze in plaats van een flatgebouw gewoon bomen neerzetten. Lang leve de weides en het groen. Dus ja, lokale context zit er in. Soms subtiel, soms heel duidelijk.

Benieuwd naar de reacties?
Dat ben ik elke week. En elke week is het geweldig om mailtjes te krijgen van mensen die hun vrolijke ellende uit de doeken doen. Om eens niet die perfecte facebookfoto's te zien van een prachtig hummeltje dat zijn mooiste lach etaleert, maar gewoon alles wat daaraan vooraf ging: dat het misschien wel honderd jaar duurde voor dat kind wou lachen. Dat het ook honderd jaar duurde voor het dat mooie T-shirtje wou aantrekken en dat het die ochtend nog weigerde om zijn boterham op te eten omdat er confituur op lag en geen choco.

'Slaap kindje slaap verdomme' van Lotte Debrouwere verscheen bij uitgeverij Lannoo.

Lotte Debrouwere...
- Ging na haar studies Pers en Communicatie radiojournalistiek studeren in Utrecht
- Haalde met een monoloog over haar overleden liefde de RVU-radioprijs en werd genomineerd voor Grenzeloos Geluid.
- Was reporter, regisseur en journalistiek bij Radio Nederland Wereldomroep, VARA en NCRV en woonde vier jaar in Hilversum
- Maakte radiodocumentaires voor Piazza op Radio 1
- Werkt nu twaalf jaar bij Het Nieuwsblad. Ze schrijft weekendverhalen en een wekelijkse column op zaterdag onder de titel "Lotte doet het alleen"
- Woont samen met haar driejarige dochter Loes - alias prinses Donderwolk - in Gullegem.
 

(c) foto Ivan Put