Punt. Andere lijn. [2]

Vanaf de derde kleuterklas kunnen inwoners van Wevelgem, Gullegem en Moorsele terecht voor tekenen, schilderen, boetseren, knutselen en andere vaardigheden in het Atelier voor Plastische Kunsten. Het Atelier werd in 2008 een filiaal van de Koninklijke Academie voor Schone kunsten van Kortrijk en behoort sindsdien grotendeels tot het officieel deeltijds kunstonderwijs.

Op het einde van elk schooljaar stellen diverse leerlingen en cursisten hun werken tentoon. Dat gebeurt traditiegetrouw in de lente, in de bibliotheek. Dit jaar heet de expo Punt. Andere lijn. Van 22 april tot en met 4 mei stelt de lagere graad tentoon. Hieronder een fotoimpressie!

Punt. Andere lijn. [1]

Vanaf de derde kleuterklas kunnen inwoners van Wevelgem, Gullegem en Moorsele terecht voor tekenen, schilderen, boetseren, knutselen en andere vaardigheden in het Atelier voor Plastische Kunsten. Het Atelier werd in 2008 een filiaal van de Koninklijke Academie voor Schone kunsten van Kortrijk en behoort sindsdien grotendeels tot het officieel deeltijds kunstonderwijs.

Op het einde van elk schooljaar stellen diverse leerlingen en cursisten hun werken tentoon. Dat gebeurt traditiegetrouw in de lente, in de bibliotheek. Dit jaar heet de expo Punt. Andere lijn. Van 8 april tot en met 16 april stelt de middelbare graad tentoon. Hieronder een fotoimpressie!

Anna Woltz in Wevelgem

Het samenwerkingsverband van Zuid-West-Vlaamse jeugdbibliothecarissen slaagt er al enkele jaren in een hele fijne lezingentournee te organiseren met Nederlandse jeugdschrijvers. Pure win-win is dat: Wevelgemse kinderen komen zo ook eens in contact met auteurs van ver over de grens, en omgekeerd ontmoeten Nederlandse schrijvers op een paar dagen tijd een aanzienlijk deel van hun Vlaamse fans. Woensdag hadden we Anna Woltz te gast, speciaal voor onze Kinder- en Jeugdjury-leden.

Woltz timmert al sinds 1998 aan de weg en heeft al 19 titels gepubliceerd. Haar werk zit sinds kort pas echt in de lift na haar verkoopsucces Honderd uur nacht dat vorig jaar de Nienke van Hichtum-prijs voor het beste jeugdboek won en in Nederland ruime media-aandacht kreeg toen het in 'De wereld draait door' tot leestip van de maand werd uitgeroepen. Ook in Vlaanderen staat het boek nu op de KJV-lijst van groep 5. De ontmoeting stond echter open voor alle KJV-leeftijden en onze KJV'ers (samen met een delegatie van Zwevegem) bleken ook haar andere boeken goed te kennen.

Anna zette eerst een koksmuts op om te vertellen hoe het ooit allemaal begon, op haar twaalfde, dat lezen. In de keuken was dat, tijdens het wachten tot dingen gaar waren. Met soms in de ene hand een groot mes en in de andere hand een mooi leesboek. En daar kwamen weleens ongelukken van. Een boek is zélf te vergelijken met een behoorlijk ingewikkeld recept met de juiste ingrediënten. "Wat heeft een boek allemaal nodig?" vroeg Anna aan de kinderen. "Hoofdstukken!" riep er eentje. "Een probleem!" zei een ander. "Personages! Een plaats! Een bepaalde tijd!"

Boeken die zich afspelen in de eigen tijd zijn het makkelijkst, vertelde Anna. Je weet immers perfect hoe onze tijd eruit ziet. Maar neem nu Ik kan nog steeds niet vliegen, dat speelt in de zomer van 1945. "Toen was ik er nog niet. Maar mijn vader wel. Die is geboren in 1932. Dus stelde ik hem een heleboel vragen tijdens het schrijven van mijn boek."

Vader Woltz heeft in zijn jonge jaren een paar maanden in Denemarken gewoond en spreekt nog steeds een mondje Deens. Dat leverde een mooi moment op toen er één KJV-meisje uit Zwevegem ook Deens bleek te spreken. Een paar boeken van Anna zijn in het Deens vertaald en nu zag ze haar kans schoon om met het meisje de correcte uitspraak te toetsen. Dat bleek hard nodig ook.

Veel personages (Anna: "ik noem ze altijd hoofdpersonen") zijn volledig verzonnen. Al gebeurt het zeker ook dat iemand uit Anna's omgeving in een boek wordt opgevoerd, maar onherkenbaar is gemaakt. De boekenhond in Red mijn hond! is gebaseerd op twee echte honden, bijvoorbeeld. En op fluistertoon verklapte Anna naar wie het meisje is gemodelleerd dat in Alles kookt over in de tuin galopperend loopt te spelen dat ze een paard is. Dat zorgde voor nogal wat jolijt bij de kinderen.

Allicht ook daarom, omdat de roman net veel autobiografische elementen bevat, is Honderd uur nacht de persoonlijke favoriet van de schrijfster. Al blijft het uitkiezen van je favoriete boek zoiets als het moeten aanwijzen wie je leukste kind is: een onmogelijke opdracht.

Kort voor het schrijven van Honderd uur nacht was Woltz jaloers geworden vanwege alle avonturen die ze haar verzonnen personages liet beleven en dook ze zelf het grootse en meeslepende leven in. Ze ging een paar maanden in New York wonen. En maakte toevallig van dichtbij mee hoe orkaan Sandy een groot deel van Manhattan drie dagen (zesennegentig uur dus, maar dat bekt niet zo lekker) in duisternis hulde. Pas wanneer de elektriciteit uitvalt, merkt een mens hoeveel daarvan afhangt: niet alleen de stoplichten en lantaarnpalen, maar ook de tv, internet, het bereik van je gsm...

Alleen en afgesneden van de rest van de wereld in een zacht wiegend flatgebouw zitten met de gordijnen en luxaflexen dicht (tegen rondvliegend vensterglas) — het maakte zo'n indruk op de schrijfster dat er wel een boek moest van komen. In mei komt overigens de Amerikaanse editie uit, A hundred hours of night. Daarmee gaat een droom van Anna in vervulling: in een wereldtaal, en dus voor een heel groot publiek, beschikbaar zijn in de boekhandel. Ze gaat ook terug naar New York om haar boek te promoten en hoopt stilletjes dat ze de jongen zal terugzien die haar die broodnodige zaklamp heeft toegestopt.

Het traditionele vragenkwartiertje werd even onderbroken omdat een technicus van de gemeente nodig aan een kabel moest werken — overal waar Anna komt is iets met de elektriciteit loos. Een KJV-lid vroeg zich af waarom de ondertitel ("fluistertitel") van Aangespoeld bijna onleesbaar is gemaakt (tactiek van de uitgever). Een jongen wilde weten of het verhaal van De pizza-spion echt gebeurd was (helaas). De gephotoshopte cover van Meisje nummer achttien kwam ter sprake (want o zo beroerd gedaan).

En omdat lezers vaak schrijvers zijn, kwamen er een paar vragen over het boekenvak. "Heb je geen schrijftips voor ons?" vroeg een meisje. "Ik heb twee héle saaie schrijftips voor je," lachte Anna. "Maar wel tips waar je echt iets aan hebt. Eén: lees zoveel mogelijk. Ik heb nooit lessen genomen om te kunnen schrijven. Er bestaan geen echte schrijversscholen. Lees veel, lees traag en kijk af hoe andere schrijvers het doen. Twéé: oefen zo vaak als je kan. Ook als een verhaal niet wil vlotten, ook als je een verhaal halverwege moet afbreken omdat je echt niet verder kan, ook dan heb je iets geleerd."

Al moest Anna wel toegeven dat je als schrijver nooit echt vólleerd bent. Ze heeft nu haar eenentwintigste boek onder handen, maar echt makkelijk gaat het schrijven haar nooit af. "Integendeel, het wordt steeds moeilijker. Omdat je een steeds beter boek wil schrijven, natuurlijk. En daar hoort ook schrappen bij. Je moet aan de verleiding weerstaan om alle goede ideeën die je hebt in hetzelfde boek te willen verwerken. Daar wordt een boek te vol van en dan gaat het alle kanten op en mist het de juiste focus." Soms schakelt ze weleens hulp in. Voor haar laatste roman gips mocht ze een tijdje meelopen in een ziekenhuis aan de zijde van haar zus, die chirurg is in Den Haag. Ook in een witte jas, ja — want anders oogde het een beetje vreemd voor de patiënt op de operatietafel.

Zus Sarah schrijft trouwens ook, voor een medisch blad. De hele familie Woltz heeft literair bloed. Conny had drie jeugdboeken van het schrijversduo Abbing & Van Cleef uit het rek gehaald. Bleek dat Marja Roscam Abbing de moeder is van Anna Woltz en Marjet van Cleeff de moeder van Gideon Samson! Gideon is die andere Nederlandse auteur die we dit jaar hebben uitgenodigd.

Zo raar kan het dus lopen: twintig jaar nadat twee bibliotheekmoeders samen boeken gingen schrijven, gaan hun dochter en zoon samen op tournee om over hún boeken te praten. Na de lezing reden we Anna Woltz terug naar de Bed & Breakfast in Marke, waar we haar en Gideon Samson tijdens hun West-Vlaamse tournee te slapen hebben gelegd. Een prachtige namiddag was het.

Van brakskeswijk tot Neerbeekstraat

Van 1 tot 31 maart loopt in de Bib in het park een tentoonstelling over de geschiedenis van de Neerbeekstraat. 

Bernard Leicher werd geboren in de straat en woont er sinds enkele jaren weer in de buurt. Hij verdiepte zich in de geschiedenis van de wijk en ging bij de huidige bewoners op zoek naar oude foto's, documenten en herinneringen. Zijn research resulteerde in een uitgebreid artikel voor het heemkundig tijdschrift Wibilinga en de tentoonstelling 'Van  brakskeswijk tot Neerbeekstraat'.

De wijk van de  Neerbeekstraat, een kleine zijsprong van de Spoorwegstraat in Wevelgem, herbergt een merkwaardig stukje geschiedenis. 

Tijdens Wereldoorlog I werden op de weidegronden van Henri Vandoorne herstelwerkplaatsen ingericht voor het Duitse wagenpark. Eens de oorlog voorbij kwam die ruimte weer vrij en werd ze vlug ingepalmd voor noodwoningen.

Het Koning Albertfonds stelde her en der legerbarakken ter beschikking die toch niet meer dienden aan het front. Zo ontstond de wijk van ‘de brakskes’. 

Jonge mensen vonden er hun eerste stek en al gauw ontwikkelde zich een boeiend buurtleven. Er werd verkaveld en gebouwd en geleidelijk verdwenen de barakken. De meeste gezinnen bleven in de wijk wonen. 

Na 1950 kwam er een tweede generatie jonge mensen de wijk bewonen. Het was er rustig en de vele kinderen konden ongestoord ravotten. De wijkbewoners voelden zich steeds meer met elkaar verbonden en een jaarlijkse ‘stratefeeste’ bevestigde die samenhorigheid. Die goede gewoonte is, met enkele onderbrekingen, tot vandaag blijven bestaan. 

De tentoonstelling in de bibliotheek geeft een indruk van hoe het wonen in deze wijk is geëvolueerd. Via authentieke foto’s, opgedolven uit koekendozen en vergeten fotoalbums  krijgt de bezoeker een beeld van het dagelijks leven van de bewoners. Het is tegelijk een kleine geschiedenis van honderd jaar wonen binnen één enkele wijk.

Praktisch

Tentoonstelling: Van brakskeswijk tot Neerbeekstraat

Van 1 tot 31 maart in de Bib in het park

Gratis toegang

Organisatie i.s.m. heemkundige kring Wibilinga

Tegelijk loopt de tentoonstelling Streetview 10: een eigenzinnige fotoreeks van Kris Seynhaeve over wonen in een wereldstad

Laatste Vertelclub

't Gaat hard dit jaar. Nog geen twee maanden in de nieuwe bibliotheek of we zijn alweer aan de laatste sessie van de Vertelclub toe voor dit seizoen.

Annelies vertelde Plotter gaat verhuizen, een geestig prentenboek van Hilde Schuurmans. Als de ouders van hondje Plotter gaan verhuizen, moet hij mee. Maar hij wil niet naar een ander huis en een andere school. Hoe zal dat aflopen?

Daarna werden weer vijf nagelnieuwe prentenboeken verloot onder de trouwste bezoekers van de Vertelclub. Proficiat, en tot volgend jaar iedereen!

'De bres dicht' in de bib

Gisteren was het de laatste donderdag van januari, en dat betekent maar één ding: Gedichtendag! Al meer dan vijftien jaar boksen poëzieliefhebbers in Nederland en Vlaanderen die dag een grote diversiteit aan eigen poëzieactiviteiten in elkaar. De bibliotheek bleef ook dit jaar niet achter. We nodigden twee jonge muzikanten uit voor een poëtisch avondprogramma.

Klassieke celliste Iris Thissen en singer-songwriter Teun De Voeght zetten tien gediechte (Teun had hoorbaar Kempische roots) uit de wereldliteratuur op muziek. De Voeght is als singer-songwriter bekend van zijn solo-project S.A. Barstow, speelt bij Jack in the Box en trok als producer met tal van andere bands de studio in. Iris Thissen studeerde cello aan het Antwerpse Conservatorium en speelt onder meer bij het duo Wy Zyn Zy en het Scarabee Ensemble.

Samen maken ze De Bres Dicht. Het duo trapte af met een gedicht over de Scandinavische oerbossen, van de Zweedse Nobelprijswinnaar Tomas Tranströmer. Er kwam een speels vers van Herman de Coninck voorbij. ‘Het Huwelijk’ van Willem Elsschot werd van een veel frivolere interpretatie voorzien dan het publiek gewoon was. “Ik hoop dat het gedicht binnen een paar jaar nog steeds even grappig is voor ons,” zei Teun. Hij en Iris vormen een koppel.

‘Melopee’ schoof traag voorbij, maar ook voor het grote publiek onbekende namen zoals Randall Jarrell, LeRoi Jones en Paul Dehn (van huis uit gespecialiseerd in dystopische SF) passeerden de revue.

Het lange, sinistere, ademafsnijdende gedicht ‘Lady Lazarus’ van Sylvia Plath werd behoorlijk avant-garde gebracht, met bruuske tempowisselingen en de ijle vraag & antwoord-zang van Iris Thissen.

Dying
Is an art, like everything else.
I do it exceptionally well. 

I do it so it feels like hell.
I do it so it feels real.
I guess you could say I’ve a call.

Plath werd geïntroduceerd als “de bekendste suïcidale dichteres van de vorige eeuw”. Op een morgen zette ze melk en eten klaar voor kinderen en stak haar hoofd in de oven.

Jacques Prévert was de laatste diechter van de avond. Zijn – ook alweer mismoedige – ‘Familiale’ werd van vrolijke muziek voorzien. De zoektocht van Teun en Iris naar een vrolijke noot om mee af te sluiten had in eerste instantie niets opgeleverd. Dichters somberen liever. Daarom zorgden ze zelf voor de happy insteek.

Een geslaagde avond met een opvallend vlot opgekomen publiek. Een moment van verstilling tussen alle beeldschermen en pushberichten door.

Muziek en poëzie in de bib

De jaarlijkse Gedichtendag is hét poëziefeest van Nederland en Vlaanderen.
Ieder jaar op de laatste donderdag van januari staat de poëzie een dag lang in het zonnetje.
Ook bibliotheek Wevelgem zorgt die dag voor een poëtische invulling van je avond.
Tijdens de voorstelling ‘De Bres dicht’ kan je genieten van mooie woorden en hemelse muziek.

Poëzie en muziek zijn de twee elementen waarmee klassieke celliste Iris Thissen en singer-songwriter Teun De Voeght tijdens deze voorstelling aan de slag gaan.
Samen schreven ze muziek rond tal van gedichten van bekende en minder bekende dichters.
Met uiteenlopende poëzie van Sylvia Plath, Randall Jarrell en Paul van Ostaijen, tot Pablo Neruda, Jacques Prévert en Tomas Tranströmer, en nog vele anderen; in het Engels, het Frans, het Nederlands en het Spaans.

Het project ‘De Bres Dicht’ is een zoektocht naar muziek in de poëzie.
Het is een wonderlijke wandeling over de vage grens tussen woord en klank.
Bekijk hier de teaser.

Teun De Voeght is als singer-songwriter bekend van zijn solo-project S.A. Barstow, speelt bij Jack in the Box en trok als producer met tal van andere bands de studio in.
Iris Thissen studeerde cello aan het Antwerpse Conservatorium en speelt onder meer bij het duo Wy Zyn Zy en het Scarabee Ensemble.

Praktisch

De bres dicht
Een avond vol poëzie en muziek
Donderdag 28 januari om 19u30
Activiteitenzaal Bib in het Park
Iedereen welkom, gratis inkom